تبلیغات
پژوهش های نوین دامپروری - مطالب هفته چهارم مهر 1390


مدیریت عالی، تولید عالی
درباره وبلاگ:

آرشیو:

آخرین پستها :

صفحات جانبی:

نویسندگان:

آمار وبلاگ:


Admin Logo themebox

بیماری یون چیست؟

شنبه 30 مهر 1390-06:32 ب.ظ

بیماری یون یك بیماری مزمن است كه نشانه‌های آشكار (بالینی) آن با اسهال آبكی مزمن و مداوم همراه است.  گاوهایی كه بیماری «یون» آشكار دارند،  در همان حال كه از خوراك خوردن آنها كاسته نمی‌شود،  اما وزن آنها اندك اندك كاهش می‌یابد و سرانجام می‌میرند.

عامل بیماری یون «مایكوباكتریوم» زیرگونة «پاراتوبركلوز» است كه در روده بزرگ جا می‌گیرد و پایدار می‌شود. در كشورهای غربی،  بنابر قانون،  اگر گاوی در گله به بیماری «یون» گرفتار شود می‌باید بیدرنگ مقامات دامپزشكی محلی را آگاه نمود.

 

گاوها چگونه این بیماری را می‌گیرند؟

بیشتر آلودگی،  در آغاز زندگی گوساله‌ها،  از راه نوشیدن آغوز و شیر گاو آلوده به بیماری یا تماس با پستان آلوده گاو مادر به مدفوع گاوهای بیمار،  آب،  خوراك یا با سطوح آلوده به عامل این بیماری،  پیش می‌آید.

برخی گوساله‌ها ممكن است پیش از تولد به باكتری عامل «یون» آلوده شده باشند.  50%  گوساله‌هایی كه مادر آنها به بیماری «یون» آشكار آلوده باشند،  با آلودگی زاده می‌شوند.

اگر گاو مادر به بیماری «یون» آلوده باشد اما بیماری آشكار نباشد،  تنها 10% از گوساله‌های آنها پیش از زاده شدن به بیماری «یون» آلوده می‌شوند.

گوساله‌ها با افزایش سن،  در برابر آلوده شدن به بیماری «یون» مقاوم‌تر می‌شوند.  هرچند كه گاوهای بالغ هم به ندرت ممكن است به بیماری «یون» آلوده شوند.  اینها گاوهایی هستند كه دچار گرفتاری‌های دیگری مانند آشفتگی سیستم ایمنی هستند.

 

بیماری «یون» چه هنگام دیده می‌شود؟

عموماً بیشتر دام‌هایی كه گرفتار بیماری «یون» هستند نشانه‌های آشكار بیماری را در 2 تا 6 سالگی نشان می‌دهند،  بنابراین بیماری «یون» در میان گاوهای شیری و گاوهای نری كه برای جفتگیری نگه داشته می‌شوند آشكار می‌گردد.

اگر نشانه‌های بالینی بیماری «یون» در دام‌های جوان دیده شود نشانه آن است كه آلودگی با عامل بیماری بسیار بالا بوده است و این معمولاً در گله‌های بسیار آلوده دیده می‌شود.

شمار باكتری‌های عامل بیماری «یون» كه از گاوهای آلوده،  همراه با مدفوع به بیرون ریخته می‌شود با پیشرفت بیماری به گونه‌ای بسیار زیاد افزایش می‌یابد.

 

چه عواملی خطر بیماری را افزایش می‌دهند؟

تراكم گله،  اسیدی بودن خاك،  تغذیه ضعیف،  استرس‌ها مانند استرس جابه‌جایی و زایمان،  آشفتگی سیستم ایمنی در اثر دیگر عوامل بیماری‌زا مانند BVD و یا كمبود مواد معدنی ریز،  خطر بروز بیماری «یون» را افزایش می‌دهند.

پی برده شده است كه گاوهای پرتولید و پرشیر،  زودتر در اثر بیماری «یون» از پای درمی‌آیند.

 

بیماری تا چه هنگام برجای می‌ماند؟

دوره بالینی بیماری «یون» از هفته‌ها تا ماه‌ها به درازا می‌كشد.  در این میان ممكن است دوره‌های بهبود موقتی عوارض بیماری دیده شود یا در اواخر دوره بارداری،  بهبود ظاهری پیش بیاید اما پس از زایمان،  بیماری دوباره بازمی‌گردد.  از آنجا كه درمان موفقیت آمیزی برای این بیماری در دست نیست،  بیشتر گاوهایی كه نشانه‌های آشكار بیماری را نشان می‌دهند سرانجام از این بیماری می‌میرند.

 

پیامدهای این بیماری چیست؟

از تولید شیر و افزایش وزن گاوهایی كه بیماری «یون» آشكار دارند كاسته می‌شود و سرانجام خیلی زود از گله حذف می‌شوند.

نشانه‌هایی در دست است كه گاوهای با آلودگی پنهان (sub clinical) به سبب بیشتر گرفتار شدن به بیماری ورم پستان،  باردار نشدن و دراز شدن فاصله میان زایمانی آنها،  زیان مالی دامپروری را بالا می‌برند.

توانایی این گاوها در هضم خوراك نیز به سبب آسیبی كه به روده آنها وارد می‌شود كاهش می‌یابد.

برآورد شده است كه گاوهای با بیماری «یون» پنهان در آخرین دوره شیردهی 17% و در دومین دوره شیردهی 6% كمتر از انتظار شیر می‌دهند.  بنابراین حتی تنها از نگاه اقتصادی،  دامپروران باید بكوشند دامداری خود را از این بیماری دور نگه دارند،  و اگر گله آنها آلوده شده است هرچه زودتر آن را ریشه‌كن كنند.

همانگونه كه درباره دیگر بیماری‌ها نیز درست است،  خطرناك‌ترین كار،  آوردن گاوهای زندة آلوده به عوامل بیماری به درون گله است.  بنابراین پیشنهاد می‌شود كه روش گلة بسته را در پیش بگیریم.

 

بیماری «یون» را چگونه شناسایی می‌كنیم؟

بدگمانی مدیر دامپروری درباره بیماری «یون» در گله،  از دیدن مجموعه‌ای از عوامل پدید می‌آید كه اینها هستند:

v      دیدن نشانه‌های آشكار بیماری.

v      پاسخ ندادن گاوهای بیمار به درمان.

v      پیشینة تماس گاوها با عامل بیماری (MPA).

شناسایی گاوهای بیمار در مراحل بعدی چندان دشوار نیست.  نمونه‌های خون،  مدفوع،  شیر،  یا بافت بدن (پس از كشتار) را می‌توان به آزمایشگاه داد.

پژوهش‌های جهانی برای یافتن راه تازه،  یا بهتر كردن روش‌های كنونی،  برای آسان ساختن شناسایی بیماری «یون» در مراحل آغازین بیماری،  ادامه دارد.  روش‌های آزمایشگاهی كنونی با گرفتاری‌هایی در زمینه دقیق بودن و حساسیت نتیجة آزمایش روبرو هستند.

دردسر «حساسیت» نتیجة آزمایش هنگامی است كه آزمایشگاه نتیجة مثبت نادرست می‌دهد و گرفتاری «دقیق بودن» هنگامی است كه آزمایشگاه نتیجة منفی نادرست می‌دهد.

خون گاوی كه به بیمار بودن آن بدگمان هستیم اما نشانه‌های بیماری را از خود نشان نمی‌دهد را باید چندین بار به آزمایشگاه بدهیم تا به وضع واقعی او پی ببریم.  با رشد دادن نمونه بافت روده،  كه كارآمدترین روش به شمار می‌رود،  تنها می‌توان 50% گاوهای آلودة زنده را شناسایی كرد.  6 ماه به درازا می‌كشد تا نتیجة این آزمایش به دست آید كه ارزش چندانی در شرایط آلودگی به بیماری نخواهد داشت.

 

برای پیشگیری یا كنترل آلودگی «یون» چكار باید بكنیم؟

روش مدیریتی پرورش گوساله‌های ماده تأثیر چشمگیری در برنامه كنترل و ریشه‌كن كردن بیماری در گله دارد.

با پرورش بهداشتی گوساله به تنهایی،  می‌توان سرانجام بیماری «یون» را از گله ریشه كن كرد،  اما شناسایی گاوهای بیمار و حذف آنها به تنهایی هرگز به ریشه كن كردن بیماری نمی‌انجامد.

بنابراین،  روش مدیریت می‌باید بر پیشگیری از تماس گوساله‌ها با مدفوع گاوهای بالغ پایه‌گذاری شود.  باید توجه ویژه‌ای به جدا نگه داشتن همة گوساله‌های ماده،  در نخستین سال زندگی آنها،  از گاوهای بالغ و مدفوع آنها داشته باشید.

تقویت دستگاه ایمنی و پیشگیری از استرس‌ها نیز نتایج خوبی در جلوگیری از بیماری «یون» خواهد داشت.

باید دانست كه شیر گاوهایی كه نشانه‌های آشكار بیماری «یون» را دارند نمی‌باید برای مصرف انسان یا مصرف گوساله‌ها به كار برده شود،  بلكه باید دور ریخته شود.  در دور ریختن شیر گاوهای آلودة آشكار نیز باید دقت كرد كه محیط زندگی گوساله‌ها را آلوده نكند.

 

خطرناكترین راه‌های گسترش بیماری «یون» كدامند؟

یكجا دوشیدن آغوز همة گاوهای تازه‌زا در یك ظرف و خوراندن آن به گوساله‌ها خطرآفرین‌ترین عامل در گسترش سریع بیماری در گله است. اگر لازم باشد، می‌باید آغوز گاوهای چند شكم (بالای 8 سال) را به گوساله‌ها بخورانیم.

پرورش گوساله‌ها در یك آغل با گاوها،  یا نگهداری آنها در جایی كه خوراك،  بستر،  سرپستان‌ها و دیگر سطوح آلودگی سنگین با مدفوع گاوها دارند نیز بسیار خطرناك است.

 

مهمترین كاری كه می‌توانیم انجام دهیم كدام است؟

یك كار خوب كه هر دامپروری می‌تواند آن را انجام دهد مدیریت خوب در پرورش گوساله‌های ماده برای جانشینی است.

گوساله‌های ماده را چگونه بزرگ كنیم؟

-       گاوها را در زایشگاه پاكیزه و در بستر خشك و آسوده بزایانید.

-       گوساله‌ها را هرچه زودتر از مادرشان دور كنید و به آنها آغوز پاكیزه بخورانید.  اینكار خطر آلودگی مستقیم از آغوز،  شیر یا پستان آلوده به مدفوع را كاهش می‌دهد.

-       اطمینان یابید كه هر گوساله‌ای با مادرش شناسایی شود،  تا اگر چندی پس از زایمان آشكار شد كه گاو مادر بیماری «یون» دارد بتوانید مواظب آلودگی گوساله و خطر بالقوة او در آلوده كردن گله باشید.

-       گوساله‌ها را در آغلی كه پیش از آن گاوهای بالغ را در آنجا نگه می‌داشته‌اید،  نگهداری نكنید و یا دست كم آنجا را به خوبی شسته،  ضدعفونی كرده و برای مدتی از آن هیچ استفاده‌ای نكنید.

-       هرچه زودتر كلش در دسترس گوساله قرار دهید تا دستگاه گوارش او رشد كند.  كلش برای بستر گوساله‌ها را از كشتزاری كه زمین آن آلوده به كود گلة «یون‌دار» نباشد فراهم كنید.

-       اطمینان یابید آغل گوساله‌ها در جایی باشد كه آلودگی به همراه آب هرز (باران یا فاضلاب) از بخش گاوهای بالغ به آنجا روان نشود.

-       اطمینان یابید كه كارگران گوساله‌دانی با همان چكمه و لباسی كه به بهاربند گاوهای بالغ می‌روند به گوساله‌دانی نروند.  دلخواه این است كه كارگر گوساله‌دانی با بخش گاوهای بالغ سروكار نداشته باشد.

-       مراقب وضع ایمنی گوساله‌ها و تلیسه‌ها به ویژه در مواقع استرس‌زا باشید.

-       برای گوساله‌ها آب پاكیزه فراهم كنید.

 

آیا نكات قابل توجه دیگری وجود دارد؟

در آمریكا نشان داده شده است كه افزودن آهك به خاك چراگاه (بالا بردن pH) خطر آلودگی به بیماری «یون» را به یك دهم رسانده است.  در برخی كشورها دامداران گوساله‌هایشان را برای بزرگ كردن به دامپروری‌هایی كه ویژه پرورش گوساله‌ها درست شده‌اند می‌سپارند تا گوساله‌ها هیچ تماسی با گاوهای بالغ نداشته باشند.

-       فاضلاب دامداری را كه گله آن به «یون» آلوده است باید با افزودن آهك خنثی كرد.

 

اگر در گله،  گاو آلوده به بیماری «یون» داشته باشیم چكار كنیم؟

-       چنین گاوهایی باید بیدرنگ به كشتارگاه فرستاده شوند.

-       شیر این گاوها نباید به انسان یا گوساله‌ها خورانده شود.

-       آخرین گوساله این گاوها را باید جدا از گله پرورش داد یا آن را پروار و حذف كرد.

-       هر گوساله‌ای با سن زیر 12 ماه،  اگر احتمال آلودگی داشته باشد،  یا با گاوهای بیمار یا مدفوع آنها تماس داشته باشد نباید برای جانشینی در گله پرورش داده شود،  باید پروار و حذف شود.

-       گوساله‌های ماده كه قرار است در گله نگه داشته شوند نباید آغوز یا شیر گاوهای آلوده را بنوشند.

-       فضولات آلوده می‌باید دور از گله و در كشتزار پخش شود.  پیش از آن،  می‌باید با افزودن آب آهك كیفیت آن را بهبود بخشید.

-       فضولات بهاربندهایی كه در آنها گاوهای آلوده یا مشكوك به آلودگی بیماری «یون» نگه داشته شده‌اند باید دور از دامپروری برده شود تا محیط زندگی گوساله‌ها را آلوده نكند.

 

از چه چیزهای دیگری باید آگاه باشیم؟

دامدارانی كه گاو آلوده به بیماری «یون» در گله دارند باید بدانند كه این شرایط:

·       بسیار مسری است.

·       می‌تواند به صورت خفته و نهفته در دراز مدت در میان گله گسترش یابد.

گاوهای زیر خطر كدام‌ها هستند؟

·       گاوهایی كه با عامل بیماری «یون» در تماس قرار گرفته‌اند.  به ویژه آنها كه در زیر یك سالگی در تماس بوده‌اند.

·       گاوهای وارداتی به گله،  به ویژه اگر از گله‌ای آمده باشند كه آلوده به بیماری «یون» بوده باشد.

·       دامداران می‌باید به ویژه هوشیار باشند كه در هر گروه زیر خطر،  گاوهایی هستند كه ظاهراً معمولی نیستند اما بیماری نهفته دارند و می‌توانند مدت درازی عامل بیماری یون را با مدفوع خود بیرون بریزند و محیط را به شدت آلوده كنند.

 

بنابراین مدیریت خوب دامپروری آن است كه كارهای احتیاطی برای پیشگیری از استقرار بیماری «یون» در گله و یا گسترش آن به جاهای دیگر را انجام دهیم،  و در خریداری گاوهای جانشین از دیگر گله‌ها محتاط باشیم.



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:- -

عوارض افزایش نمك بیش از حد مجاز در كنسانتره دامی

شنبه 30 مهر 1390-11:46 ق.ظ

  
بروز علائم مسمومیت از نمك در صورت خورانیدن نمك اضافی ( بیش از حد مجاز) و همزمان محرومیت از آب شرب در تمام گونه های حیوانی ا زتمام نقاط جهان گزارش شده است و جیرههای حاوی 3 تا 4 درصد نمك طعام معمولا موجب بروز مسمومیت در طیور و بسیاری از چهارپایانمی شوند .

خوك و طیور نسبت به مسمومیت از نمك بسیارحساس تر از سار حیوانات می باشند با این وجودگاوو گوسفندنیز در صورت افزوده شدن بیش از حد نمك طعام به جیره غذایی معمولا عوارض مسمومیت از نمك را نشان می دهند بویژه اگر از نظر دستبابی به آب شرب سالم نیزدچار مشكل شوند.

گوسفند تا 1% درصد وجود نمك در آب آشامیدنی را تحمل می نماید و میزان 5/1% ممكن است موجب بروز مسمومیت شود لذا بطور عموم توصیه می شود آب شرب دامها زیر 5/0 % نمك داشته باشد.

مسمومیت از نمك مزمن نیز موجب اختلالات گوارشی ، از بین رفتن اشتهاء ، كاهش وزن و دهیدراتاسیون می شود.

در گاوان علائم مسمومیت نمك به اختلالات دستگاه گوارش و CNS  یا سیستم اعصاب مركزی مربوط می شود ریزش بزاق ، افزایش تشنگی ، استفراغ ، درد ناحیه شكم و اسهال از علائم اولیه مسمومیت نمك می باشند كه نهایتا به عدم تعادل ، چرخش ، كوری ، تشنج و فلجی و مرگ ختم می شود.

در كالبد گشائی حیوانات تلف شده از مسمومیت با نمك ، ادم عضلات اسكلتی ، تجمع مایع در پرده پریكارد مشهود است ( هیدروپریكارد)

در موراد مسمویت های بسیار شدید ممكن است هیچگونه علائم واضحی در روی لاشه دام تلف شده مشاهده نشود .

جهت تائید تشخیص می توان در سرم خون و یا مایع مغزی نخاعی میزان سدیم را اندازه گیری كرد جراحات مغزی ، آنالیز مواد غذائی و اندازه گیری میزان نمك آب شرب از نظر میزان سدیم نیز به تائید تشخیص كمك می نماید.

جهت درمان دام دچار مسمومیت با نمك طعام درمان خاصی وجود ندارد خارج كردن خوراك و آب شرب حاوی نمك از دسترس دامها در وهله اول توصیه شده است و بهد باید آب شرب فاقد نمك بهمقدار كافی در اختیار دامهای مسموم  قرار گیرد.هرچندكه مصرف آب اضافی ممكن است موجب پیدایش ادم در مغز شود و موجبات بروز علائم عصبی را در دام فراهم نماید.

در موارد شدید كهدام مسموم توانائی نوشیدن آب را ندارد بایستی با لوله معدی آب وارد دستگاه گوارشی حیوان شود.علیرغم اقدامات درمانی میزان مرگ و میر در موراد مسمومیت های شدید ممكن است به یژبیش از 50% برسد در دامهای كوچك تجویز سرمهای دكستروز هیپرتونیك و یا قندی نمكی ایزوتونیك ممكن است در كاهش عوارض مسمومیت و برطرف كردن دهیدراتاسیون مفید باشد.

بطور كلی میزان نیاز به سدیم و كلرین 1/0 % ماده خشك مواد غذائی است. هرچند نمك را معمولا بصورت آزاد در اختیار دام می گذارند و یااغلب به اجزاءجیره غذائی بویژه كنسانتره ها و سیلو افزوده مس شود ولی در هر صورت توصیه می شود بایستی در هر مورد به حداقل قناعت كرد .

به نظر می رسد در شرایط نگهداری در مرتع گاوان به میزان نمك بیشتری نسبت به گاوانی كه جیره غذائی آماده دریافت می كنند احتیاج دارند.

همچنین گاوان جهت مصرف زیاد نمك بایستی بتدریج عادت نمایند و همواره آب شرب سالم بهمیزان كافی در اختیار حیوان قرار گیرد . كمبود نمك اشتهای كاذبی جهت مصرف بیش از حد نمك در حیوان ایجاد می نماید. تدوام كمبود نمك نیز منجر به لاغری ، ژولیدگی و كاهش تولیدات دام می شود.

مقادیر مورد نیاز نمك جیره روزانه توصیه شده :

 در گاوان خشك كوچك : 12 گرم

در گاوان شیر ده ممتاز 42 گرم 

ماخذ: Merck Index

       Howard            

 



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:- -

نژاد های گوسفند

شنبه 30 مهر 1390-11:43 ق.ظ

 

معرفی نژاد های گوسفند:

 1- نژادهایی با پشم خیلی ظریف

2-نژادهایی با پشم نسبتا ظریف

3- نژادهای پشم دراز

4 – نژادهای پشم تلاقی یافته

5 –نژادهای پشم قالی

6- نژاد پوستی

گوسفندان ایران

1-نژادهایی با پشم خیلی ظریف

الف : مرینوس ( merino )

منشا مرینوس کشور اسپانیا می باشد .سه نوع مرینوس به نامهای A ، B و C وجود دارد. A و B دارای پوست چین دار میباشند و نوع A پوست چین دار تری نسبت به B دارد.مرینوس با پوست چین دار به مرینوس آمریکائی شناخته می شود. مرینوس نوع C را مرینوس دلاین ( Delaine merino ) مینامند که چین پوست آن خیلی کم میباشد .

پشم مرینوس دلاین سفید بوده ورشد آن در حدود4/6تا6/7 سانتی متر در سال میباشد.

قوچهای آن شاخدار و میش ها بدون شاخ می باشند . مرینوس از نظر اندازه متوسط بوده و بدنی لاغر دارد.مرینو دلاین از مرینوس بزرگتر است. مرینوس دارای غریزه قوی زندگی گله ای بوده وتوانائی چرا در مراتع فقیر را دارا می باشد.

ب:رامبویه( Rambouillet )

منشا این نژاد کشور فرانسه میباشد.این نژاد از مرینوس اسپانیائی حاصل شده است . در حدود نیمی یا بیشتر از گوسفندان تلاقی یافته در آمریکا از نژاد رامبویه میباشند.رامبویه از نظر پشم ظریف شهرت دارد.

رنگ این نژاد سفید میباشد و اندازه آن بزرگ میباشد.بدنی زاویه دار وبلوکی همچنین لاشه ای گوشتی تر نسبت به مرینوس دارد ولی از نظر کیفیت گوشت درمقایسه با نژادهایی که برای تولید گوشت پرورش می یابند مناسب نمی باشد.قوچهای این نژاد شاخدار ویا بدون شاخ ولی همه میشها بدون شاخ هستند.رشد پشم آنها حدود9/8سانتی متر در سال است.

ج دبویلت( Debouillet )

منشا این نژاد آمریکا میباشد. از تلاقی رامبویه ومرینوس دلاین بهبود نژاد یافته است. توسعه این نژاد در نیو مکزیکو شروع گردیده است. دبویلت باشرایط مراتع غرب امریکا سازگار است.

اندازه این نژاد متوسط بوده ،بدنی زاویه دار داردو رنگ آن سفید میباشد. قوچهای این نژاد شاخدار و یا بدون شاخ میباشند ولی میشها بدون شاخ هستند.الیاف پشم نرم و بلند باعث ارزشمندی پشم ان میباشد.

2-نژادهایی با پشم نسبتا ظریف

الف –چویوت ( cheviot )

منشا این نژاد از تپه های cheviot در شمال انگلستان و جنوب اسکاتلند می باشد.

چویوت جثه ای کوچک داشته و نوع بدن آن بلوکی است .این نژاد صورت و پا های سفید ومنخرین سیاه دارد و بدون شاخ میباشد. رشد پشم آن در حدود2/10 تا 7/12 سانتی متر در سال میباشد.

ب – دورست-( Dorest )

منشا دورست از جنوب انگلستان میباشد.جثه ای متوسط داشته و نوع بدن بلوکی است .گوشها ، بینی ، صورت و پا هایی سفید دارد .دورست هم شاخدار وهم بدون شاخ میباشد .این نژاد پشمی با زبری متوسط تولید میکندوپشم چیده شده دورست وزن سبکی داردو به طور متوسط 6/3 – 2/3 کیلو گرم است . این نژاد لاشه گوشت داری تولید میکند.

ج –گوسفند فنلاندی( Finn sheep )

منشا این نژاد فنلاند است واز نظر جثه کوچک است گوشها ، بینی ، صورت و پا هایی سفید دارد این نژاد به طور کلی بدون شاخ میباشد،هر چند که تعدادی از قوچهای آن شاخدار میباشد.گوسفند فنلاندی پشمی با زبری متوسط تولید میکند و وزن پشم چیده شده آن حدود 4 تا 5/4 کیلو گرم است خصوصیات لاشه این نژاد مطلوب نمیباشد.

نژاد فنلاندی دارای نرخ بره زایی قابل توجهی میباشد و در آمریکا برای برنامه های تلاقی جهت افزایش میزان بره زایی مورد استفاده قرار میگیرد . میش بالغ تلاقی یافته که نیمی از آن نژاد گوسفند فنلاندی میباشد 200 تا 250 بره تولید میکند بره های تلاقی یافته این نژاد در هنگام تولد کوچک میباشند ولی قدرت بقا وزنده ماندن آنها بالا میباشد . وقتی این نژاد در تلاقی استفاده گردد ، بره های بدست آمده از نظر لاشه نیز دارایکیفیت مناسبی خواهند بود.

د همشایر ( Hampshire )

منشا نژاد همشای جنوب انگلستان است. جثه این حیوان بزرگ بوده و دارای بدنی از نوع بلوکی میباشد صورت ، پا ها ، گوشها و بینی سیاه بوده ،فاقد شاخ میباشد.

همشایر از نظر بلوغ در حد متوسط قرار دارد. از خصوصیات دیگر این نژاد شیر دهی خوب و تولید بره هایی است که پس از شیر گیری برای ارائه به بازار مناسب میباشند. تولید پشم متوسط و درحدود 2/3 تا 6/3 کیلو گرم میباشد میانگین تولید بره در حدود 137 درصد است که این درصد بره زایی براساس 100 میش میباشد . تلاقی خوبی بین آنها وگوسفندان با پشم ظریف یا نژاده های تلاقی یافته صورت میگیرد.

ه- مونتادال( Montadal )

منشا این نژاد ایالات متحده میباشد وبهبود آن بوسیله تلاقی میشهای نژاد کلمبیا با قوچهای cheviot صورت پذیرفته است .

این حیوان دارای جثه ای متوسط با نوع بدن بلوکی بوده ،صورت ، گوشها و پا های آن سفید میباشد وبر روی صورت وپا ها پشمی وجود ندارد.این نژاد بدون شاخ میباشد لاشه آن گوشتی است ومتوسط تولید پشم در حدود 5/4 تا 4/5 کیلو گرم در سال میباشد.

و – اکسفورد ( Oxford )

منشا نژاد اکسفورد مرکز وجنوب انگلستان است . نژاد اکسفورد از بزرگترین نژاد های گوسفند با پشم متوسط از نظر جثه میباشد . نوع بدن آن بلوکی میباشد . صورت ، گوشها وپاهای آن خاکستری مایل به قهوه ای است. گوسفندان این نژاد بدون شاخ هستند .بیده چیده شده آن سنگین و حدود 5/4 تا 4/5 کیلوگرم وزن دارد .میشهای این نژاد پر منفعت و سودمند بوده ، از نظر شیر دهی خوب و بره های آنها دارای رشد سریعی میباشند . استفاده از این نژاد در تلاقی ها مناسب است چون اندازه جثه آن بزرگ است .

ز-شروپ شایر ( Shropshire )

منشا این نژاد کشور انگلستان میباشد . این حیوان از کوچکترین گوسفند های نژاد پشم متوسط و نوع تیپ بدنی بلوکی بوده وبدون شاخ میباشد . صورت و پا ها کدر بوده ،پوشش زیادی از پشم در صورت آن وجود دارد .تولید لاشه این نژاد کم میباشد و وقتی وزن حیوان در اثر تغذیه افزایش می یابد ، میزان چربی آن نیز زیاد میگردد.

وزن بیده آن 1/4 کیلو گرم است .میشهای این نژاد مادران خوبی هستند و درصد تولید بره آنها اغلب 150 % میباشد.

ح – سات داون( Soutdown )

این نژاد از جنوب انگلستان منشا شده است و یکی از قدیمی ترین نژادهای گوسفند در دنیا محسوب میشود. جثه این گوسفند کوچک و نوع بدن بلوکی است . صورت ف گوشها وپاها خاکستری یا قهوه ای است . این نژاد دارای بلوغ زودرس و بدون شاخ میباشد . بیده آن 3/2 تا 2/3 کیلوگرم است. سات داون در سنین اولیه تمایل به چاق شدن و ذخیره چربی دارد.

ط – سافولک ( Suffolk )

منشا این نژاد جنوب انگلستان است. جثه ای بزرگ وبدن بلوکی وعضلانی داشته ، صورت ، گوشها و پاها سیاه میباشد .این نژاد بدون شاخ میباشد و بر روی صورت و پاهای آن پشم وجود ندارد.

بیده سافولک 6/3 تا 5/4 کیلوگرم وزن دارد . درصد بره زایی ان 150 % یا بیشتر است . رشد بره در این نژاد سریع بوده و سرعت ذخیره چربی در این نژاد نسبت به سایر نژادها کمتر است . تولید گوشت لخم ولاشه عضلانی از دیگر خصوصیات این نژاد میباشد.

ی – تونس ( Tunis )

نژادتونس از شمال افریقا منشا شده است . رنگ صورت آن قرمز متمایل به قهوه ای تا خرمایی روشن میباشد . این نژاد بدون شاخ بوده و اندازه جثه آن متوسط و زاویه دار است و بدنی بلوکی دارد . دارای پشم زبر بوده و بر روی صورت پشم وجود ندارد.

3- نژادهای پشم دراز

الف کاتسولد ( Cotswold )

از نژادهای قدیمی گوسفند در انگلستان است و منشا آن نیز انگلستان میباشد این نژاد بزرگ جثه بوده و نوع بدن آن بلوکی میباشد .

پاها و صورتی سفید رنگ داشته ، هر چند که دربین آنها سفید متمایل به خاکستری نیز دیده میشود. لکه های تیره بر روی صورت و پاها ممکن است وجود داشته باشد پشم این نژاد رشد زیادی داشته و وزوزی (فر دار) میباشد . این گوسفند بدون شاخ بوده و در برنامه های تلاقی از آن استفاده میشود.

ب – لایسستر ( Leicester )

منشا این نژاد کشور انگلستان است . این گوسفند دارای جثه ای بزرگ و بدن بلوکی میباشد .رنگ این نژاد سفید بوده ، بدون شاخ میباشد و بر روی صورت پشم وجود ندارد .پشم گوسفند لایسستر محافظ خوبی در برابر گرما نمیباشد .

ج – لینکلن ( Lincoln )

منشا لینکلن انگلستان است . این نژاد دارای جثه ای بزرگ بوده و نوع بدن آن بلوکی میباشد . رنگ آن سفید است و بدون شاخ بوده ، پشم دراز و زبری تولید میکند . این نژاد دارای بلوغ دیررس است . پشم تولیدی آن 4/5 تا 2/7 کیلوگرم میباشد . از این نژاد برای تلاقی ها استفاده میشود.

د – رامنی ( Romney )

این نژاد یکی از قدیمی ترین نژادهای منشا شده در جنوب انگلستان است . جثه این نژاد بزرگ با با نوع بدن بلوکی است . بیده ای متراکم وبهتر از دیگر نژادهای پشم دراز تولید میکند و و بهمین دلیل سازگاری بهتری نسبت به رطوبت و مناطق مرطوب در مقایسه با سایر نژادهای پشم دراز دارد . این نژاد در برناکمه های تلاقی نژادی مورد استفاده قرار میگیرد.

4 – نژادهای پشم تلاقی یافته

الف – کلمبیا ( Columbia )

منشا این نژاد امریکا میباشد و از تلاقی بین قوچ لینکلن و میش رامبویه بوجود آمده است . هدف از این تلاقی بوجود آوردن نژادی است که سازگاری بهتری با مناطق کوهستانی داشته باشد .

کلمبیا جثه ای بزرگ و بدنی بلوکی دارد . این نژاد بزرگترین نژاد تلاقی یافته است . صورت ، گوشها و پاهای سفید داشته و بدون شاخ میباشد .در روی صورت گوسفند کلمبیا پشم وجود ندارد و دارای پاهایی است که از کمی از سایر نژادها بلندتر است

وزن پشم های چیده شده در حدود 5/4 تا 9/5 کیلوگرم است و تولید گوشت لخم مناسبی دارد . کلمبیا غالبا در تلاقی با نژاد صورت سیاه که دارای پشم متوسط میباشد استفاده شده و هدف از این تلاقی تولید بره های بازاری است .

ب- کوریدال ( Corriedale )

منشا آن نیوزلند است .این نژاد حاصل از تلاقی بین قوچهای لینکلن و لایسستر با میشهای مرینوس است .

کوریدال دارای جثه متوسط وکمی بزرگ است صورت ، گوشها و پاهایی سفید رنگ داشته و فاقد شاخ میباشد . این نژاد تولید پشم و گوشت باکیفیت خوب را دارا بوده و وزن بیده آن 5/4 تا 8/6 کیلوگرم در سال است .

ج – پاناما ( Panama )

این نژاد از امریکا منشا یافته . نژاد پاناما حاصل تلاقی قوچ رامبویه و میش لینکلن میباشد . رنگ صورت ،گوشها و پاها سفید بوده وجثه بزرگ ،تیپ بدن بلوکی و بدون شاخ بودن از خصوصیات نژاد پاناما میباشد.

گوسفند پاناما اندکی گوچکتر از نژاد کلمبیا بوده ولاشه کمی گوشتی داشته و در سنین اولیه چربی در بدن آن ذخیره میشود.

د – راملدال ( Romeldale )

منشا راملدال ایالات متحده امریکا است و از تلاقی بین قوچ رامنی و میش رامبویه بوجود آمده است .

این نژادجثه ای متوسط وبدنی بلوکی داشته ، رنگ صورت ،گوشها و پاها سفید بوده

و بدون شاخ میباشد . وزن بیده آن 5/4 تا 9/5 کیلوگرم است. راملدال در تلاقی با میشهای پشم ظریف مورد استفاده قرار گرفته و بره های سازگار با شرایط پرورش در مرتع را بوجود می آورد.

ه – تارگی ( Tar ghee )

منشا تارگی امریکا است . این نژاد حاصل تلاقی بین قوچ رامبویه با میشهای کاریدال – لینکلن-رامبویه میباشد.

این نژاد جثه ای متوسط ،بدنی بلوکی با صورتی سفید رنگ داشته و بدون شاخ است . فاقد پشم در صورت بوده و وزن پشم چیده شده آن 5/4 تا 4/5 کیلوگرم در سال میباشد.

و – بدون دم ( Tailless )

منشا این نژاد امریکا میباشد و از تلاقی گوسفند بدون دم سیبری با تعدادی از نژادهای اصلاح شده بوجود آمده است . هدف از این تلاقی اصلاح یک نژاد است که نیاز به قطع دم نداشته باشد . رنگ صورت ، گوشها وپاها سفید میباشد . این نژاد بدون شاخ بوده و صورتشان بدون پشم است.

ز – سوت دال ( Southdaie )

منشا این نژاد ایالات متحده امریکا میباشد و از تلاقی بین نژادهای سات داون و کوریدال به وجود آمدهاست . هدف ازاین تلاقی تولید نژادهایی است که از نظر کیفیت پشم و گوشت مناسب باشند.

5 –نژادهای پشم قالی

صورت سیاه ها یلند ( Black-Faced Highland )

این نژاد از قدیمی ترین نژادهای منشا شده در اسکاتلند است . اندازه این نژاد کوچک بوده و دارای پشم زبر و ضخیم در پوشش خارجی وظریف تر در پوشش داخلی میباشد . صورت و پاها سیاه بوده ، قوچهای این نژاد بزرگ و میشهای آن کوچک جثه و کوتاه قد با شاخهای پیچیده میباشند . این نژاد توانایی زندگی در مناطق خشک با پوشش گیاهی اندک را دارا میباشد.

6- نژاد پوستی

قره گل ( Karakul )

این نژاد از آسیا منشا شده و یکی از قدیمی ترین نژادهای گوسفند در جهان است . قره گل جثه ای بزرگ و بدنی زاویه دار داشته ،رنگ صورت ،گوشها و پاها سیاه یا قهوه ای میباشد .

قوچهای این نژاد شاخدار و میشها بدون شاخ میباشند و بره هایی با لاشعه ضعیف و فقیر تولید میکنند . پوست بره ها پس از به دنیا آمدن و چند روز بعد از آن مورد استفاده قرار میگیرد . پشم در حیوان بالغ زبر و خشن است وبین 2/15 تا 4/25 سانتی متر طول دارد.

گوسفندان ایران

گوسفندان ایرانی از نظر پشم در گروه گوسفندان با پشم ضخیم ویا قالی میباشند . همگی این گوسفندان دنبه دار میباشند به استثنای زل که دارای نیم دنبه یا بدون دنبه بوده و قره گل که دارای نیم دنبه است .

گوسفندان ایرانی رنگهای مختلفی دارند از جمله میتوان به سفید ، سیاه ، خرمایی ، قهوه ای ،نخودی و خاکستری اشاره کرد .

گوسفندان ایران را بر حسب اصولی تقسیم مینمایند که این تقسیم بندی میتواند بر اساس سفید یا رنگی بودن بدن و یا وزن بلوغ (سنگین ، متوسط ، سبک ) باشد .

منبع : کتاب پرورش گوسفند و بز دکتر شهرام نصابیان



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:- -